Eindelijk goed nieuws,

Hoi hoi allemaal,
Eindelijk goed nieuws van deze kant. Ik ben sinds gisterenmiddag gezellig thuis bij mijn mama en papa. Ja dat was nogal een weekje hè! Ik heb jullie allemaal in spanning doen wachten en papa had 's avonds precies niet veel zin meer om hier nog een verslagje te schrijven. Nu ja, veel was er niet te schrijven: 'het gaat goed met Fee', 'het gaat beter met Fee' of 'het gaat opperbest met Fee'...

Even in het kort het relaas van de afgelopen week (medisch gezien subiet volgen de sappige verhalen)
Vorige week vrijdag had ik de oplossing gevonden ivm de levering van melk maar die kwam eigenlijk een beetje te laat. Ik had die week zo weinig gegeten dat ik een beetje verzwakt was en ik had een beestje in mijn bloed. Normaal zou dit niet zoveel kwaad kunnen maar nu kon ik hier niet goed tegen vechten. De mevrouwen van het ziekenhuis (en één mijnheer) hebben mij dan in een soort van glazen huisje gelegd en vol gestoken met buisjes en overal elektrische draadjes vast gemaakt. Voor die buisjes moesten ze elke keer prikken, dit deed eigenlijk wel pijn maar ik heb niet geweend hoor. Ik heb me, voor mijn mama, sterk gehouden! Die buisjes hebben ze dan in de loop van de week zelfs nog een paar keer opnieuw moeten prikken. Ze zegden dat dit door mij kwam maar volgens mij konden zij het gewoon niet goed. Ik heb wel zeer flink gegeten. Ik eet nu al dubbel zoveel als vrijdag en de dokter zei vanmorgen tegen mama dat ik nu niet meer krijg. Als ik nu nog honger heb, krijg ik iets anders. Ik heb het jullie al eens gezegd :'de zuivelindustrie...' maar nogmaals eind goed al goed.
Nu, de sappige verhalen...
Met wie heb ik daar op de neonatologie allemaal samen gelegen?
Er zijn een aantal kindjes geweest die maar zeer kort bij ons zijn gebleven. Over hen ga ik niet te veel vertellen omdat ik ze ook niet goed ken. Maar wie waren dan mijn 'partners in crime':
- Mohammed Ali: Niet gezeverd! DE 'Mohammed Ali' woonde in het huisje naast mij! Hij had zelfs dezelfde ziekte! Een mens zou van minder trots worden op wat hij heeft. In het echt is deze man een zeer rustig persoon. Enkel wanneer zijn eten niet op tijd geserveerd werd, werd hij een beetje vervelend. Een klagerige, diepe stem klonk dan vanachter zijn voordeur. Wel een knappe mens. Stevig van bouw en een prachtige kop haar...
- Mehdi: We blijven even bij de mannen :-) Dit is al een heel ander verhaal. Wat er juist met hem was weet ik nog altijd niet. Mehdi was een klein schriel ventje dat altijd maar zeurde. Volgens mij was hij ook een beetje een 'tettenzot'. Mehdi was enkel maar stil wanneer de mevrouwen hem uren aan een stuk vastpakte en ronddroegen. Misschien was hij wel een spion. Die alles wat wij uitspookte door vertelde aan de mevrouwen...
- Ella: Ella was één van mijn vriendinnetjes. Zij was een beetje te vroeg geboren en woog niet genoeg. Ze moest nog bij ons blijven om nog wat grammetjes bij te komen. Ze was zo'n lief en schattig ding. Met haar heb ik uren liggen shouwellen over van alles en nog wat. De mannen, de bediening, kleren, de laatste nieuwe trends, onze toekomstplannen,... maar vooral de mannen...
- Luna: Zij was deel drie van onze 'Heilige Drievuldigheid'. Luna is de zus van Evy maar zij moest niet bij ons blijven. Evy was rond en gezond en was al met haar mama en papa naar huis terwijl Luna nog wat bij ons moest blijven. Ons klein pruts was hier wel een beetje verdrietig om en ze was een beetje stilletjes. We hebben haar veel getroost en flink laten slapen. Want terwijl je slaapt kom je de meeste grammen aan. En daar draaide het bij mijn vriendinnetjes allemaal om, dik worden. Raar hè, grote mensen willen allemaal dun worden en baby's moeten dik worden.

Maar nu ben ik eindelijk thuis bij mijn mama en papa. En kunnen jullie allemaal bij ons op bezoek komen. De bubbels liggen fris en de voordeur staat voor jullie altijd open. Bel gerust eens met mama of papa en kom maar langs.

Zo nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte van mijn Feeën leven en alles wat er rond hangt,

Tot binnenkort,
Yours 4 ever

FEE

Een moeilijke start in vier fases, fase 4 'Het Glazen Huisje'

Hallo lieve lezertjes,

Met pijn in het hard schrijf ik deze woorden.

-Gevoelige lezertjes kijken nu best even naar de andere kant.-

Ik ga jullie een tijdje verlaten en ik geef de schrijfstok even door aan papa.
Ik ben namelijk ziekjes en ik moet voor een weekje in een glazen huisje in het ziekenhuis gaan wonen.
Jullie zijn in goede handen bij mijn papa en ik zal hem elke dag zeggen wat hij moet schrijven.

Het ga jullie goed en tot volgende week.

PS: Stuur allemaal maar lieve berichtjes naar mama, ze heeft het nodig.

Papa:

Jawel allemaal. Ik neem van nu af aan het klavier van mijn dochter even over. Vrijdag is er bij haar tijdens een bloedonderzoek een ontsteking vastgesteld. Wat en hoe kunnen ze ons nu nog niet zeggen omdat de testen nog bezig zijn maar begin volgende week zullen we hierover meer weten. Ondertussen wordt ze behandeld met breed spectrum antibiotica en dit werpt blijkbaar al wel zijn vruchten af. We zien ze dag na dag terug de oude strijdbare meid worden. Toch zal ze nog een volledige week in haar huisje moeten blijven wonen om de kuur met antibiotica uit te doen. Vanavond zal ik haar vragen wat ik hier allemaal mag vertellen en wat niet. Of zij daar al veel vriendjes heeft gemaakt e.d.
Maak jullie vooral niet te veel zorgen, dat doen wij wel voor jullie. Als jullie ons proberen te bellen kan het zijn dat wij niet opnemen maar jullie weten nu hoe dat komt zeker...

Ik ga mij nu klaar maken om terug naar Gent te rijden en hou jullie later nog wel op de hoogte.

Grtz
B

Een moeilijke start in vier fases, fase 3 'De Zuivelmaffia'

Lang voor ik een voetje op de wereld had gezet ben ik begonnen met de voorbereiding van mijn avonturen. Eén van de eerste dingen waar ik mee bezig was om te organiseren was mijn landing. Maar ook over mijn voeding heb ik lang nagedacht en onderzoek verricht. Wat is er allemaal beschikbaar op die planeet? Wat zijn de voedingswaarden? En wat zijn de gevolgen op korte, middellange en lange termijn?
Ik heb toen een openbare aanbesteding uitgeschreven en daarop heb ik twee waardevolle reacties gekregen. Niet dat er geen andere kandidaat leveranciers voorradig waren maar hun kwaliteit of beroepsernst waren toch zwaar ondermaats. Toch bedankt voor jullie dossiers, Brouwerij 'Westmalle', Champagnehuis 'François Fagot' en frisdranken producent 'River'.
Wie waren dan wel ernstige kandidaten? De producent met de gekste naam namelijk 'Links en Rechts' en 'De Plastieken Boterham'.
Daarop heb ik een heel team van specialisten aan het werk gezet om voor mij uit te zoeken wie voor mij nu de meest geschikte kandidaat zou zijn. Daaruit kwamen kleine verschillen naar voor.
Het belangrijkste verschil tussen de twee was logistiek. De firma 'Links en Rechts' verzekerde ons dat ze altijd en overal kon leveren. Daar tegenover stond 'De Plastieken Boterham'. Bij hen moest ik altijd op voorhand een zeker reisschema kunnen voorleggen om de melk ter plaatse te krijgen. Zoals begrijpelijk, met mijn levensstijl, kon dit wel eens voor problemen zorgen. Tel hierbij dan nog de emotionele familieband met het bedrijf 'Links en Rechts' en de beslissing was snel genomen.
Op voorhand hebben wij een hele tijd onderhandeld over het contract en alle voorwaarden. Wat bij ingebrekestelling? Laattijdige leveringen en dergelijke meer...
Maar zoals sommigen onder jullie misschien wel weten, is in de sector van de melkproductie een woord niet zomaar een woord en contract zelden waterdicht. In sommige gevallen zijn de contracten zo lek als een zeef en in andere valt er geen druppel uit te persen.
In mijn geval, optie twee.
Ik land op de wereld, de leveringen moeten beginnen... schaarste...
Ik heb toen direct mijn mama terug ingeschakeld, na mijn avonturen in hotel 'Chez Werbrouck' dacht ik dat zij wel ging kunnen helpen... maar niets kon baten. We hebben nog naar rechter Ghy Naecoloog gebeld maar ook hij had voor dit soort handelsconflicten geen oplossing.
Na vijf dagen, dag en nacht onderhandelen, met roepen en tieren, schelden en smeken was het enige antwoord:
'Er heerst schaarste en u zal moeten wachten.'
'Hoelang dan?'
'Nog zeker drie a vier dagen.'
Maar ik was toen al zoveel vermagerd en verzwakt dat ik maar besloten heb om toch bij de andere leverancier te bestellen. En wat een geluk. Tien minuten na mijn telefoontje stond mijn eerste levering al klaar. Opgewarmd, verpakt, klaar voor consumptie...
Ik moet zeker niet vertellen dat het geen vijf minuten duurde of mijn eerste volwaardige maaltijd was verorberd.
Om 'Links en Rechts' een beetje te jennen, ben ik dan maar tegen hun fabrieksmuren gaan liggen en heb daar genoten van een lange en welverdiende siësta.

Een moeilijke start in vier fases, fase 2 'De Grote Move'

Beste vriendjes en vriendinnetjes,
Jullie zijn waarschijnlijk allemaal opzoek gegaan naar deel 1 van dit verhaal maar ik heb, na wijs beraad met mijn papa, beslist om hier niet meer over uit te wijden. Jullie kennen waarschijnlijk allemaal al alle escapades die mama en papa hebben beleefd voor er van een Feetje sprake was en ik wil jullie hier niet meer opnieuw mee lastig vallen. Daarom begint deze reeks met deel twee:
'De Grote Move'.
Jullie hebben ongetwijfeld al het berichtje 'Hoi Tanteke' gelezen en het laatste zinnetje was niet gezeverd. Zondagavond na een dagje 'zetelhangen' en 'Parijs - Roubaix'- kijken (trouwens ne proficiat voor den Tom) is de hel ook hier uitgebroken...
Ik had - zoals gezegd - mijn beklag gedaan bij het management over de slabakkende service. Ik vond dat ik, na negen maanden trouwe klant te zijn, toch een betere service verdiende... Draaide dat even anders uit... In plaats van excuses kreeg ik de bons... Er werd mij kortweg gezegd dat ik mijn valiezen mocht pakken en vertrekken. Nu dan kennen ze hier ('Chez Werbrouck') de Colletjes nog niet... Ik heb mij dus met man en macht verzet tegen deze uitdrijving. Hoe ver kunnen ze het duwen denk je dan bij je zelf... ver, zeer ver...
Eerst zijn ze doodleuk begonnen met het zwembad leeg te pompen. Maak dat nu mee. Maanden heb ik mij hier keurig gedragen, mooi mijn baantjes getrokken, af en toe een salto van de wipplank, niet voor mezelf, nee, om de andere gasten te vermaken. Ze mochten foto's van mij nemen zoveel ze maar wilden om publiciteit mee te maken voor hun resort. Nooit heb ik hiervoor geld gevraagd of royalties geëist. Maar plots was dat allemaal vergeten, een ver verleden tijd.
Nadat het zwembad helemaal was leeggepompt zijn ze dan begonnen met keihard op de muren te kloppen. Zo hart dat ze helemaal naar binnen schoven. Mijn plekje was al niet groot maar nu werd het toch echt VEEL te klein. Gelukkig had ik in heel dit gevecht mijn mama aan mijn kant. Zij heeft van zeven uur 's avonds tot twaalf uur 's nachts gevochten als een leeuwin, speciaal voor mij. Zij heeft er alles aan gedaan om de muren tegen te houden maar om twaalf uur was mijn mama moe.
Na kort onderling overleg hebben wij toen beslist om onze advocaat Mr Epi-Dural in te schakelen. Toen wisten we al wel dat het nog een zeer lange onderhandelingsstrijd zou worden en dat we het gebruik van het buitenzwembad al zeker van ons voorwaardelijstje moesten schrappen. Maar liever buiten wandelen op mijn voetjes dan buiten gepe(r)st in een plas...
Na een onderhandelingsstrijd van wel zes uur, waar 'de tsjeven' en 'de blauw' nog een lesje van kunnen leren waren we bijna rond op een klein obstakeltje na. Daarvoor is er toen, opnieuw in onderling overleg, beslist om er een professional in babyrecht bij te halen die moest beslissen of ik de drempel over moest of dat het hotel de drempel moest verlagen. Dhr Ghy Naecoloog is een zeer verstandig en empathisch man. Hij zag direct dat hij de situatie moest ontmijnen want dat anders binnen het half uur de oproerpolitie met hun scherpe messen zou moeten tussenkomen om mij langs een achterpoort toch nog te kunnen ontzetten uit dit ondertussen volledig tot oorlogsgebied verklaard pand. Hij is zelf direct in actie geschoten en heeft mij via een procedure in het snel-zuig-recht toch via de grote voordeur naar buiten getrokken.

Daar was ik dan... Als groot overwinnaar... Een vrije vrouw... Het oorlogsgebied overwonnen... De Jaenne d'Arc van de 21ste eeuw...

Wow, niet te snel,..., direct werd ik mee gevoerd naar een aparte zone om te controleren of ik niet besmet was met van alles en nog wat. Onder andere mijn longen werden meermaals gecontroleerd of die wel ok waren... maar uiteindelijk eind goed al goed...
Ik werd aan mama's borst gelegd, ik heb één keer geproefd of het wel lekker was, een tweede keer omdat je op één been niet kan staan en nog een derde keer om... in een diepe droomslaap weg te zinken.

Onze Fee is ook al bereikbaar,

Jawel ze is de dochter van haar vader natuurlijk! Nee ze heeft nog geen gsm maar wel al een email adres: fee.collet@telenet.be
Zo kunnen jullie haar altijd persoonlijk bereiken. Voor vragen of haar ouders wel ok zijn, tips voor je relatie of een keurig zakenplan, 1 adres...

't Is maar dat jullie het weten hè