De vervang gynaecoloog

Dinsdag avond zijn we nog eens op controle geweest. Alles weer 'dik' in orde. Mama moest terug aan de monitor. Dat doen ze om te kijken of mijn hartje nog goed en regelmatig klopt en ook om te controleren of mijn gewroet niet te veel spanning op mama's buik zet. Ze noemen dit harde buiken of zo iets... Ik wou niet slecht scoren natuurlijk want we gingen ook de nieuwe gynaecoloog voor het eerst zien en 'you never get a second chance to make a first impression'. Ik heb dus het eerste kwartier maar rustig wat liggen slapen en daarna nog een kwartiertje voorzichtig een beetje liggen draaien en keren. Niet teveel, niet te weinig. Ja het is niet makkelijk om een baby te zijn in deze dagen van hoog technologische opvolging. Naar wat ik heb vernomen was alles ok. Daarna heeft de nieuwe gynae nog gecontroleerd of het deurtje hier al op een kiertje stond. Ik denk dat hij niet goed naar Frank geluisterd heeft! Zolang het nog regent en koud is doe ik het slot niet van de deur! Het kan hier dan wel zeer krap worden maar ik ben niet gek! Ik wil zon de dag dat ik geboren word. En geen klein beetje!!! Liefst van al zou ik 's middags dan al het eerste terraske van 't jaar doen. Of heel de middag op de Graslei gaan zitten... maar da zal misschien ni gaan? We zien wel wat we doen als er maar melk word geserveerd...

Nieuws flash!
Gisteren, Vrijdag, hebben ze hier de champagne/cava/Italiaanse-toestand geproefd voor in het moederhuis. De beslissing is gevallen, na veel wikken en wegen, degusteren en door hijsen, het word CAVA. Papa vond die goed. Licht van kleur, lekker van smaak en niet te zwaar. Dat laatste vond hij belangrijk want als hij een hele week mee moet drinken.... (ja hier staat niet voor niks een puntje te veel) het moet plezant blijven hè!

Nog een feestje!
Donderdag is mijn overgrootmoeder, alom gekend als 'de ma' 88jaar geworden!!! Hele dikke kussen van mij en Zondag gaan we der ene op drinken hè. (Het valt mij nu plots op dat hier al wel veel over drinken is gegaan. Subiet gaan jullie nog denken dat ik met een probleem zit.)

En last but not ...
Vanaf Maandag is mijn mammy terug in België. Zo kan ze er zeker bij zijn als het plots mooi weer word ;-)

Zozo dat was het in het kort allemaal.

Tot in den draai... of der juist achter.

XXX

Van jullie engeltje (volgens de enquête toch)

Fotootjes deel 2

Hier was ik ongeveer 6 maanden en kunnen jullie jullie voor het eerst vergapen aan mijn lieve snoetje :-)


Iets wat je nergens in de boeken leest maar op 7 maanden kan je dus echt al zingen hoor! Als je goed kijkt zing ik juist 'What a wonderfull world...'

Fotootjes

Hier was ik 4 weken oud.
Nee ik lijk niet op een pijltje! Dat is omdat ik nog zo klein ben en dat jullie mij snel zouden terug vinden.


En hier 6 weken.
Hier kunnen jullie mij minder goed zien. Ik zit in die zwarte vlek in het midden langs de rechter kant. Daar was ik mijn nestje aan het bouwen. Rechts zien jullie een grafiekje van mijn hartslag. Een keurige 160Bpm, hier zouden veel techno DJ's jaloers op zijn.


Op dit plaatje ben ik 10 weken en doe mijn eerste Moonwalk...


Ah, 13 weken! Ik weet het nog als of het gisteren was. Ik was kei happy en maar lachen naar het vogeltje.


Na 16 weken groeien en dansen en lachen was ik een beetje moe. Hier lig ik dan ook een beetje te slapen op mijn zacht matrasje.

Zo, een inleidend vertellingske

Het moment waarop jullie allemaal in spanning aan't wachten zijn komt nu wel echt dichter. Nog een luttele 14 daagjes blijf ik lekker warm in mama's buik. Want toen ik gisteren met mijn oortje tegen de muur lag hoorde ik van Frank dat het daarbuiten nog sneeuwt en regent. Ik weet dat mama het nu wel lastig krijgt met mij maar ze zal het wel begrijpen, denk ik. Ik heb het hierbinnen ook niet meer zo comfortabel als jullie zouden denken. Ik zit hier nu toch al een tijdje met mijn knieën achter mijn oren en mijn armen in de knoop. Maar ja ik geniet er nu nog effe van, deze tijd komt nooit meer terug. (allez ik moet nog aan't leven beginnen en begin nu al melancholisch te doen)
Hoe het voor mij allemaal begon moet ik misschien niet meer vertellen maar ik wil toch even mijn mama bedanken, en iedereen die haar gesteund heeft natuurlijk ook. De lange strijd die zij gestreden heeft omdat ze mij perse een kans wou geven doet mij deugd. Het geeft een zeer prettig gevoel te weten dat er mensen zullen zijn die er altijd onvoorwaardelijk zullen staan voor mij. Het geeft -hoop ik- ook anderen de moed om niet op te geven en te blijven vechten voor hun dromen eender wat deze ook mogen zijn. Want er is altijd hoop.

Ik ga mij hier ook even excuseren voor de mogelijke schrijffouten. Jullie moeten begrijpen dat ik nog maar een klein wezentje ben en ook al gebruik ik soms dure woorden mijn tong en hart gaan soms sneller dan mijn grammatica :-)

Ik ga nog aan papa vragen of hij hier al een paar fotootjes van mij kan plaatsen. Dan kunnen julie al zien hoe flink ik ben gegroeid. O ja voor alle kerjeuzeneuzen, we hebben op de Mac van papa Photoshop!!! Begin dus niet zwaar te speculeren en val er AUB mijn arme ouders niet meer mee lastig. tis ne jongen, tis een meisje,... Jullie zullen het wel zien. En als ge te veel 'zaagt' dan pis ik den eerste keer da ge mij op pakt op uw schoon broek! Nanananana! Ge moogt mij dan toch niks doen want ik ben zo'n klein schattig prutske...

Zo dat was het ongeveer. Vanavond mogen we nog eens naar Aalter. Dan luisteren ze naar mijn hartje enzo. Mama en Papa gaan dan ook voor de eerste keer de reserve gynaecoloog zien, best wel spannend. Ik moet toegeven, ik zal deze week nog niet komen, want ons Indra is met vakantie, maar ja je weet maar nooit hè.


Ik zal nog wel een briefje sturen voor ik mijn move doe.

Tot dan.
Dikke kus,
Van jullie Schatje :-)