Een moeilijke start in vier fases, fase 3 'De Zuivelmaffia'

Lang voor ik een voetje op de wereld had gezet ben ik begonnen met de voorbereiding van mijn avonturen. Eén van de eerste dingen waar ik mee bezig was om te organiseren was mijn landing. Maar ook over mijn voeding heb ik lang nagedacht en onderzoek verricht. Wat is er allemaal beschikbaar op die planeet? Wat zijn de voedingswaarden? En wat zijn de gevolgen op korte, middellange en lange termijn?
Ik heb toen een openbare aanbesteding uitgeschreven en daarop heb ik twee waardevolle reacties gekregen. Niet dat er geen andere kandidaat leveranciers voorradig waren maar hun kwaliteit of beroepsernst waren toch zwaar ondermaats. Toch bedankt voor jullie dossiers, Brouwerij 'Westmalle', Champagnehuis 'François Fagot' en frisdranken producent 'River'.
Wie waren dan wel ernstige kandidaten? De producent met de gekste naam namelijk 'Links en Rechts' en 'De Plastieken Boterham'.
Daarop heb ik een heel team van specialisten aan het werk gezet om voor mij uit te zoeken wie voor mij nu de meest geschikte kandidaat zou zijn. Daaruit kwamen kleine verschillen naar voor.
Het belangrijkste verschil tussen de twee was logistiek. De firma 'Links en Rechts' verzekerde ons dat ze altijd en overal kon leveren. Daar tegenover stond 'De Plastieken Boterham'. Bij hen moest ik altijd op voorhand een zeker reisschema kunnen voorleggen om de melk ter plaatse te krijgen. Zoals begrijpelijk, met mijn levensstijl, kon dit wel eens voor problemen zorgen. Tel hierbij dan nog de emotionele familieband met het bedrijf 'Links en Rechts' en de beslissing was snel genomen.
Op voorhand hebben wij een hele tijd onderhandeld over het contract en alle voorwaarden. Wat bij ingebrekestelling? Laattijdige leveringen en dergelijke meer...
Maar zoals sommigen onder jullie misschien wel weten, is in de sector van de melkproductie een woord niet zomaar een woord en contract zelden waterdicht. In sommige gevallen zijn de contracten zo lek als een zeef en in andere valt er geen druppel uit te persen.
In mijn geval, optie twee.
Ik land op de wereld, de leveringen moeten beginnen... schaarste...
Ik heb toen direct mijn mama terug ingeschakeld, na mijn avonturen in hotel 'Chez Werbrouck' dacht ik dat zij wel ging kunnen helpen... maar niets kon baten. We hebben nog naar rechter Ghy Naecoloog gebeld maar ook hij had voor dit soort handelsconflicten geen oplossing.
Na vijf dagen, dag en nacht onderhandelen, met roepen en tieren, schelden en smeken was het enige antwoord:
'Er heerst schaarste en u zal moeten wachten.'
'Hoelang dan?'
'Nog zeker drie a vier dagen.'
Maar ik was toen al zoveel vermagerd en verzwakt dat ik maar besloten heb om toch bij de andere leverancier te bestellen. En wat een geluk. Tien minuten na mijn telefoontje stond mijn eerste levering al klaar. Opgewarmd, verpakt, klaar voor consumptie...
Ik moet zeker niet vertellen dat het geen vijf minuten duurde of mijn eerste volwaardige maaltijd was verorberd.
Om 'Links en Rechts' een beetje te jennen, ben ik dan maar tegen hun fabrieksmuren gaan liggen en heb daar genoten van een lange en welverdiende siësta.

Een moeilijke start in vier fases, fase 2 'De Grote Move'

Beste vriendjes en vriendinnetjes,
Jullie zijn waarschijnlijk allemaal opzoek gegaan naar deel 1 van dit verhaal maar ik heb, na wijs beraad met mijn papa, beslist om hier niet meer over uit te wijden. Jullie kennen waarschijnlijk allemaal al alle escapades die mama en papa hebben beleefd voor er van een Feetje sprake was en ik wil jullie hier niet meer opnieuw mee lastig vallen. Daarom begint deze reeks met deel twee:
'De Grote Move'.
Jullie hebben ongetwijfeld al het berichtje 'Hoi Tanteke' gelezen en het laatste zinnetje was niet gezeverd. Zondagavond na een dagje 'zetelhangen' en 'Parijs - Roubaix'- kijken (trouwens ne proficiat voor den Tom) is de hel ook hier uitgebroken...
Ik had - zoals gezegd - mijn beklag gedaan bij het management over de slabakkende service. Ik vond dat ik, na negen maanden trouwe klant te zijn, toch een betere service verdiende... Draaide dat even anders uit... In plaats van excuses kreeg ik de bons... Er werd mij kortweg gezegd dat ik mijn valiezen mocht pakken en vertrekken. Nu dan kennen ze hier ('Chez Werbrouck') de Colletjes nog niet... Ik heb mij dus met man en macht verzet tegen deze uitdrijving. Hoe ver kunnen ze het duwen denk je dan bij je zelf... ver, zeer ver...
Eerst zijn ze doodleuk begonnen met het zwembad leeg te pompen. Maak dat nu mee. Maanden heb ik mij hier keurig gedragen, mooi mijn baantjes getrokken, af en toe een salto van de wipplank, niet voor mezelf, nee, om de andere gasten te vermaken. Ze mochten foto's van mij nemen zoveel ze maar wilden om publiciteit mee te maken voor hun resort. Nooit heb ik hiervoor geld gevraagd of royalties geëist. Maar plots was dat allemaal vergeten, een ver verleden tijd.
Nadat het zwembad helemaal was leeggepompt zijn ze dan begonnen met keihard op de muren te kloppen. Zo hart dat ze helemaal naar binnen schoven. Mijn plekje was al niet groot maar nu werd het toch echt VEEL te klein. Gelukkig had ik in heel dit gevecht mijn mama aan mijn kant. Zij heeft van zeven uur 's avonds tot twaalf uur 's nachts gevochten als een leeuwin, speciaal voor mij. Zij heeft er alles aan gedaan om de muren tegen te houden maar om twaalf uur was mijn mama moe.
Na kort onderling overleg hebben wij toen beslist om onze advocaat Mr Epi-Dural in te schakelen. Toen wisten we al wel dat het nog een zeer lange onderhandelingsstrijd zou worden en dat we het gebruik van het buitenzwembad al zeker van ons voorwaardelijstje moesten schrappen. Maar liever buiten wandelen op mijn voetjes dan buiten gepe(r)st in een plas...
Na een onderhandelingsstrijd van wel zes uur, waar 'de tsjeven' en 'de blauw' nog een lesje van kunnen leren waren we bijna rond op een klein obstakeltje na. Daarvoor is er toen, opnieuw in onderling overleg, beslist om er een professional in babyrecht bij te halen die moest beslissen of ik de drempel over moest of dat het hotel de drempel moest verlagen. Dhr Ghy Naecoloog is een zeer verstandig en empathisch man. Hij zag direct dat hij de situatie moest ontmijnen want dat anders binnen het half uur de oproerpolitie met hun scherpe messen zou moeten tussenkomen om mij langs een achterpoort toch nog te kunnen ontzetten uit dit ondertussen volledig tot oorlogsgebied verklaard pand. Hij is zelf direct in actie geschoten en heeft mij via een procedure in het snel-zuig-recht toch via de grote voordeur naar buiten getrokken.

Daar was ik dan... Als groot overwinnaar... Een vrije vrouw... Het oorlogsgebied overwonnen... De Jaenne d'Arc van de 21ste eeuw...

Wow, niet te snel,..., direct werd ik mee gevoerd naar een aparte zone om te controleren of ik niet besmet was met van alles en nog wat. Onder andere mijn longen werden meermaals gecontroleerd of die wel ok waren... maar uiteindelijk eind goed al goed...
Ik werd aan mama's borst gelegd, ik heb één keer geproefd of het wel lekker was, een tweede keer omdat je op één been niet kan staan en nog een derde keer om... in een diepe droomslaap weg te zinken.

Onze Fee is ook al bereikbaar,

Jawel ze is de dochter van haar vader natuurlijk! Nee ze heeft nog geen gsm maar wel al een email adres: fee.collet@telenet.be
Zo kunnen jullie haar altijd persoonlijk bereiken. Voor vragen of haar ouders wel ok zijn, tips voor je relatie of een keurig zakenplan, 1 adres...

't Is maar dat jullie het weten hè

Excuus, excuus, excuus

Hallo trouwe blog lezertjes van me,
Tot jullie spreekt een ape trotse papa. Ik wil me in eerste instantie even excuseren dat ik jullie deze week een beetje verwaarloosd heb. Maar zoals sommige ondertussen zelf al hebben mogen ondervinden, en andere binnen kort aan de lijvende leven zullen mogen ondervinden, een bevalling is ook voor papa's een vermoeiend iets. Jullie zaten waarschijnlijk, zoals ik van sommige heb mogen horen, inspanning te wachten tot hier een volledig relaas van de bevalling en alles wat er mee te maken heeft, tot in de goorste details aan toe, werd gegeven. Driewerf helaas, geen tijd voor en ik moet eerlijkheidshalve ook toegeven dat ik, normaliter toch nogal vlot van pen (grammatica even buiten beschouwing gelaten), nu toch even tijd nodig heb om alles wat er is gebeurd te filteren en verwerken tot een zinnig schrijfseltje. Zoals jullie waarschijnlijk al hebben gezien staan de foto's er al wel op. Ook hier een klein opmerkingetje, ik heb er gewoon alles op gesmeten. Dit weekend, als heel het gezinnetje terug veilig thuis is zal ik er ook voor jullie terug zijn. Foto's keurig met onderschriftjes, nieuwe verhalen en nog van dat alles.

Zo tot later of tot in he moederhuis, we zijn nog zeker daar tot en met vrijdag (zaterdag misschien ook nog)

Doedels en slaap zacht
Een groene papa

Hier is ZE dan in komplete premiere: ONS FEE!!!